Nobody said it was easy

hooolla¡¡
ik ben nog maar een maand hier en ik weet amper waar ik moet beginnen.
Zoveel nieuwe indrukken, gedachten, unieke ervaringen..
Sommige dagen zijn eeenorm goed andere heb ik het heel moeilijk, maar er zijn hier ook grellige dingen gebeurd.
Maar ik zal proberen een beeld te schetsen van hoe het hier aan toe gaat.

Mijn familie is gewoon geweldig, ik heb veeel nichten en neven. Een van mijn tantes kan ik echt heel goed mee praten¡ Hier moet ge echt genieten van kleine dingen zoals vorige week zondag kreeg ik van mijn nicht Lara oorbellen en een briefje met: Als er iets is kunt ge mij ALTIJD bellen.
Door die kleine dingen voelt ge u soms echt veel beter.

Zoals ge wel weet volg ik schoolprogramma dus ik ben al 3 weken naar school gegaan. School hier is echt fijn om naar toe te gaan, iedereen komt minimum een half uur te laat, vaak komen leerkrachten gewoon niet opdagen, iedereen roept door elkaar, buiten zitten als ge wilt ge doet maar, gitaar spelen in de klas¿ GEEN PROBLEEM,
Ik zit op wetenschappen-moderne talen hahah hetgeen ik altijd al had willen doen, grapje.
Ik krijg vakken zoals: socialism, geschiedenis, wiskunde, filosofie en veeel wetenschap. Maar het grappige hier is dat ze bij labo altijd iets maken om te eten zoals pindakaas ofzo.
Natuurlijk krijg k ook muziek ( wat hier echt zaalig is) gewoon liedjes spelen en zingen.
Daardoor vroeg de muziekleraar vorige week of ik ook iets wou spelen op gitaar. En heb ik op gitaar en piano voor mijn klas gespeeld en gezongen.
Daarna heb ik enorm veel goeie commentaar gekregen en zelfs gevraagd om in een band te spelen¡¡
Onze klas heeft een enorm goeie band zoals gisteren ben ik naar een klasfeestje geweest, dat was te zaalig voor woorden.
Gisteren hebben we ook met heel de klas moeten marcheren (in uniform)  en hebben we 2 dagen geen school¡¡

Het enige moeilijke hier is de taal, ik kan echt veel te weinig spaans. Ben vollop bezig met leren maar het is toch vaak een blokkade. Zoals deze week heb ik geweldige mensen leren kennen van Brazilie en Argentinie. Samen jongleren op straat en muziek spelen, wow voor muziek hebt ge geen woorden nodig. maar het was enorm grappig om te communiceren. Zij trekken rond Zuid-Amerika en betalen hun reis door te jongeleren en ñuziek op straat te spelen.
Mijn engels is er wel heel hard op vooruitgegaan en ik spreek hier echt alle talen;frans met een meisje uit mijn klas, duits met mijn neef en Anna, engels, spaans, portugees, nederlands sommige woorden weet ik al niet meer in het nederlands haha. Ik heb ook een nieuwe sport thai-boxen en salsa. Maar binnekort ga ik basketbal en yoga doen¡

Vorige week vrijdag ben ik naar optredens geweest bluees and reggae hmm zooo zalig. Het was juist of ik terug in de zonk of in de zool stond¡¡
Vanavond gaan we weer naar blues, de underground van sucre.
Andere avonden gaan we naar mooy haha ik vind dat ge heel hard kunt vergelijken met de Versus. Alleen danst iedereen hier alsof ze gaan sterven, en hun laatste dagen nog alle affectie die ze hebben op elkaar gebruiken. Nee echt waar ik moest toch effe wennen aan het idee van boliviaans dansen haha. Het eeenorm grappige hier is dat er geen DJ is maar gewooon een cd wordt opgezet en dat ieder liedje MINSTENS 3 keer op een avond terug komt¡¡
Voor de rest heb ik hier ook al nachtgezwommen, home-partys, en la plaza chille. Iedere avond tussen 6 en 7 komen alle jongeren hier naar toe, om te chillen.

Om even te vergelijken met het geld, hier gebruikt men dus bol. een taxi in de stad kost hier 40 cent. Een pakje marlboro kost hier bijna evenveel als een brief verzenden 1,2 euro.  Maar gsñs, computer kost hier ongeveer even veel.
Bolivianen zijn soms echt gekke mensen: ze gooien hun wc-papier NOOIT in de wc maar in een vuilbak, aangezien de leidingen hier te klein zijn. Melk drinken ze uit blik of uit zakken.

Ondanks de enorme cultuurverschillen, zijn en blijven mensen toch mensen, overal ter wereld.

Sommige dagen voel ik een soort van leegte. ik weet moeilijk hoe ik dit kan omschrijven. Maar ik denk dat dit het gemis is.
Het moeilijkste hier is dat ge er altijd alleen voor staat, en alles  zelf moet verwerken.
In het leven moet ge proberen, kansen nemen. Ook al mislukken die, ge hebt geprobeerd en uit slechte ervaringen leert ge ook. Ik ben heel dankbaar dat ik deze kans heb gekregen. En leef van moment tot moment.

Bedankt voor al de mails maar het spijt me dat ik niet altijd direct kan terug sturen, aangezien ik nog altijd geen computer heb. Mijn adres is : Calle Nicaragua # 166, Barrio Petrolero, Sucre - Bolivia , maar als ge een brief stuurt moet ge mij dat wel zeggen want dan moet ik zelf naar het postkantoor gaan om die af te halen. En mijn gsm nummer hier is : 77132379. Morgen vertrek ik voor 5 dagen  naar La Paz dus zal dan niks kunnen laten weten¡

En ik wilde alleen maar zijn, alleen zijn.

Liefs

Elien