Te veré pronto - I'll see you sooon

Teerbeminde hermanos,

Ik zit met 2 verschrikkelijk tegenstrijdige gevoelens.
Langs de 1ne kant zoo een goesting om mijn familie, zussen, vrienden, grootouders allemaal terug te zien maar langs de andere kant wetend dat iets waarvan ik zoo lang heb gedroomt op zijn einde loopt.. 

Dit jaar is voor mij meer dan nodig geweest. Ik heb zoveel gezien, geleerd.
Iedereen kan zeggen wat hij wil, maar voor mij was dit ALLESBEHALVE een  ‘verloren jaar’.
Quiero sacar su puta si alguien me va a decir eso.. jejeje 

Het leven leid u soms tot wegen, keuzes die niet op uw pad stonden. Probeer het leven met meer vrijheid te nemen, doe eens iets geks met uw leven misschien niet vandaag, niet morgen maar ooit.

Ik ben iedereen zo geweldig dankbaar.. Want zonder steun, brieven, geweldige postpakketten, mails had ik het hier nooooit volgehouden!! Soms denkt ge daar niet  bij na maar ge weet niet hoeveel zo 1 mailtje kan betekenen of steun kan zijn voor mij!! Want ge staat hier me alleen..

Happiness only real when shared.

Denk nu wel veel gezegd maar  soms vind ik het zo jammer, ik heb hier mijn nieuw leven opgebouwd maar niemand zal ooit weten HOE ik hier geleefd heb. Dit jaar is van mij en zal nooooit iemand mij kunnen afpakken.

Het ergste wat er hier nog is gebeurt is dat mijne BESTE vriend Dylan, mi querido, amante jeje mentira:)  Is teruggestuurd door AFS.. klote AFS en nu mag het wel is gezegd worden!!!

Maaar haha buiten AFS BOLIVIA ben ik ook zo dankbaar alles wat dit land mij  heeft gegeven.
Weet ge het leven is van geven en nemen. Ge beslist alleen zelf hoeveel ge geeft maar het bepaalt wel hoeveel ge terug krijgt..

Weet ge ik heb het gevoel dat ik mijn rust heb gevonden met mijn eigen.
En denk dat ik veel meer consciente ben geworden of bewust van veel dingen. 

Op 15 juni terug wakker worden in uw eigen bed, uw eigen straat, dorp. Zooo vreemd zooo vreeeemd om terug te keren waar het allemaal begon. Uw, uw vertrouwde omgeving..

Ik mis zoooveel dingen maar zooooveel dingen wat voor u als TOTAAL normaal word beschouwd.  Zijn voor mij de dingen waar ik zooooo  naar verlang !

Dinsdag ben ik met een vriend naar de Aguas Thermales (  warmwaterbronnen) geweest.
écht zoals in een sprookje, gewoon in de natuur met u tentje, flessen wijn en extreem natuurlijkwarmwater dat uit de grond komt ( of eenof andere krater van een vulkaan)
Die nacht wel bijna dood gevroren haha want in Potosí gaat de temperatuur namelijk onder nul, waar ik totaal niet meer aan gewoon ben. Maar een reis met véél liefde en rust.

Week daarvoor, de laatste keer de Jungel ingetrokken met de gringitas. Waar ik dan uiteindelijk een vrijaapje in mijn schoot had!!! Die reis was écht eentje om van te dromen. BOMBASTIC gepasseerd!! 

Nu begint het écht op zijn einde te lopen en kan het niet geloven..
In 2 weken, 2 weken sta ik terug op mijn eigen bodem.
Haha ik die zoo een haat had voor België komt terug en ga als een gek mijn  bodem en de mensen rondom mij kussen!! Want zonder dat wij het beseffen, hebben wij een land om trots op te zijn.

1 ding heb ik ook zeeker geleerd: hoe  moeilijk het is om een buitenlander te zijn. 

Zoo raar. 1 jaar geleden vóór ik naar hier kwam heb ik een stap gezet in hetgeen ik niet kende, het onbekende. Nu, 1 jaar later zet ik geen stap terug maar voort maar naar hetgeen wat voor mij vertrouwd is. Mijn thuis, mijn haven. 

Maar nu ben ik, na een jaar avontuur, reizen, wereld zien, kennis opdoen..
Tot een goed en zwaar besluit gekomen. Ik wil terug, ik wil terug naar het land, het land waar ik op de wereld ben gezet, de mensen die mijn taal spreken.
Ik heb met eigen ogen,  hart en ziel mogen leren, ONDERVINDEN hoe fataaal moeilijk grellig klote het soms is in een ander land te leven dat niet UW is. 

Een andere taal leren, uw eigen gewoontes niet kunnen uiten, U AANPASSEN.
Ik wou dat alle racistjes is op uitwisseling gingen haha:) En dat iedereen moet merken hoe grellig het is u aan te passen. Want misschien dacht ik in het begin dat dit veel makkelijker zou zijn dan ik dacht en zei ik zelfs: ik ben een inwoner van mijn nieuw land.

Maar jammergenoeg, jammer, jammergenoeg moet ik u op het einde van het verhaal teleurstellen dat dit niet waar is. Ik zal nooit, nooit als een boliviaan beschouwd of behandeld worden. Ik heb mij een jaar ingezet, alles gegeven, taal geleerd, dingen gedaan die ik in België NOOIT van mijn leven zou doen maar hier zo noodzakelijk zijn geweest om in dit land aanvaard te worden. En begrijp nu DUIZEND keer beter, hoe buitengesloten, anders, bekeken, buitenlanders zich in België wel niet moeten voelen.

Want van wie is, wat wij denken, ONS land?? Iedereen heeft  evenveel recht om op eender welke plaasts ter wereld te kunnen leven. En wij zouden eerst 2 keer moeten na denken om ons aan hen aan te passen. 

Want wij  leven in een wereld van verschil en dat maakt het net zo extreem interessant.
Sta een keer open voor iemand van een ander land. Hier worden blanken als koning en koningin ontvangen maar ergens als we terug denken zijn WIJ het wel die hier alles zijn komen leegroven in Latijns-Amerika. En TOCH, en TOCH, ontvangen ze u hier met open armen. 

Tegengestelde met België, anderskleurige steken ze liever in een gevangenis of worden terug op het vliegtuig gezet. Stel uzelf, uzelf soms gewoon is de vraag. En ben ik beter dan iemand met een andere huidskleur? Wat zou ik doen in een ander land? Hoe zou ik mij voelen? Hoe zou ik willen dat mensen mij behandelen?

En denk volgende keer nog eens twee keer na als er iemand in de bus, op straat, op café .. een anderskleurig naast u komt zitten, dat in die persoon wel eens een géweldig verhaal kan zitten.
Want heeft u meer recht dan een ander omdat u blank bent????

Hahah ja al final wou ik deze laaste blog écht schrijven uit dank. Daarom : Seeeeerieeeus bedankt!! Ik heb het in het begin al gezegd maar de mensen die me zijn blijven steunen:  VERSCHRIKKEEELIJK bedankt want ik weet dat ik niet altijd terugstuurde maar toch bleven jullie mij schrijven!  En dat blijft en koester ik in mijn hart! Aan u wordt gedacht als ik terug ben:)

“ a veces encuentras a gente que tiene tanta luz, que iluminen los demas”

Dit vind k een GEWELDIG zin die voor mij veel betekend heeft dit jaar want ik ben hier zoo een fantastische mensen tegen gekomen die ik nooit in mijn leven zou tegen zijn gekomen moest ik stillekes in belgie zijn gebleven rondhangen haha. Maar mensen die mij licht, liefde en energie hebben gegeven om dingen anders te zien. Ik ben hier zo belangrijke personen tegengekomen zelfs extreeeem goeie vrienden voor het leven (Delphine, Dylan, Boris, Pusi,Ana Cecilia, Laura,..)  

Dit jaar ben ik gegroeit, gevallen, gekwetst.. geweest maar ik ben hier zo veel rijker uitgekomen. Ben ik veranderd zullen veeel zich wel afvragen.. Oye ik ben nog aaltijd Elien Swinnen die ge hebt leren kennen wel een jaartje ouder, ik heb veel dingen leren valoreren, waarderen. Hier ben ik misschien Alien ( zo spreken ze mijn naam hier uit) Ja ik was/ ben misschien wel een andere persoon hier. Maar nooit zullen ze aan  hetgene komen wat er vanbinnen van mij zit. Dat is gemaakt door de mensen die al die jaren rondom mij waren. 

En ne Swinne is en blijft ne Swinnen!!!
in hart en ziel én nieren.

It’s not to be strong
but to feel strong

En ge moet sterk staan in het leven, probeer u ook sterk te voelen!

Ik  zei ooit ik kom nooit meer terug
maar zeg nooit nooit.

El tiempo se está acabando

Soms heb ik zo een raar gevoel dat het al April is. Voor mij is dit jaar volledig omgekeerd.
Op de foto met de kerstman in kleedje zonder kousenbroek ( o sin calson jajja) Ik heb de winter overgeslagen en dat is echt een vreeeemd gevoel. Nu begint de ‘winter’ hier en is het nog 25 graden haha. 

Eind januari zijn Delphine, Dylan en ik nog naar Cochabamba geweest. Eindelijk een reis ALLEEN, zonder AFS, zonder ouders, ALLEEN. En Cochabamba is echt een zaaalige stad, cultuur, feestjes en rust. In Cocha staat er een groot Christuskruis op een berg ( groter als die van Rio) en s`avonds zijn we met draank ne berg opgereden en had ge uitzicht over heel de stad: INCREEIBLE!! 

We hadden ontzettend veel geluk want een vriendin uit Cocha ( Carol ) haar ouders hebben een huisje in Chapare ( jungel van Bolivia). Dit is ongeveer  6 uur in micro ( klein rammelbusje ) en 3 uur in outo van Cocha. Maandagmorgen zijn we vertrokken en aangekomen in de jungel, oooverdreven zalig was dat huisje rust, zwembad, rivier, natuur en aapjes!! We waren daar helemaal alleen, juist of geachtergelaten was. Ik voelde met terug 1 worden met mezelf. Zoveel rust hing daar. We hebben een vleermuizenpark bezocht, rafting op extreem ruwe river gedaan, van een paal van 18 meter gesprongen haha zonder beveiliging, VIVA  Bolivia..

S´avonds spaghetti gekookt en gewoon in de vrije natuur eten, in de jungel. Momenten om NOOIT in mijn leven te vergeten!! De rust en evenwicht die daar hing. En  40⁰C haha aapjes, papegaaien, spinnen van een halve meter!!

Na Cocha begon carnaval, extreem grappig, alle jongeren gaan naar de Plaza om ballonnen te gooien. Als gringa ( blanke) kon ge gewoon niet over straatlopen want in elke auto zaten wel jongeren met ballonnen te gooien. Zelfs ballonnen met pis..
Natuuurlijk hebben wij ook hennig wat mensen gepakt.:)

Eind februari zijn we naar Carnaval in Oruro geweest. Tweede grootste ter wereld. Een moton van mensen, uunieke kledij, praachtige dansen en het bier regent daar!!

Heel de  dag en nacht wordt er gedanst op straat, alle mensen zijn ontzettend vriendelijk , iedereen nodigt u uit om te drinken, GEWELDIGE tijd. Voor mij feesten is leven! 

Ik sta er toch nog iedere dag van versteld hoe die Bolivianen mij kunnen verrassen.
Zoveel dat zij van hun originele cultuur behouden is onbeschrijfelijk!! 

Daarna ben ik de universiteit ingetreden. Het beste wat ik tot nu toe hier kon doen. Geweldige faculteit, enorm vriendelijke compañeros, suuper interessant ik ben namelijk in sociologia begonnen. Een richting die hier in Bolivia niet echt gewaardeerd wordt, maar ik ben in contact gekomen met de andere kant van Bolivia. Eerst zat ik op een privaatcollegio waardoor ik bij de rijkere klasse van Sucre zat. Integenstelling tot de unif, totalmente differente, de mensen zijn van de provincies, de dorpen ( mensen die ´minder´opgevoed zijn, praten anders spaans, ..) maar ik vind dit juist geweldig, waardoor ge echt een mescla krijgt van alle mensen, en nu kan ik me ook een beter beeld vormen van een boliviaan.

Voor we vertrokken naar Oruro om Carnaval te vieren, was het Comadres. Wat betekent: FEEEEST voor de meisjes, en ALLEEN MEISJES . 1 van de beste feestjes waar ik tot nu toe naar toe ben geweest. Haha GEEN enkele jongen die u lastigvalt, iedereen is ontzettend vriendelijk, want normaal de meisjes zijn hier soms nogal jaloers .. Die avond veeeeel Leche de Tigre gedronken (wat melk met singani is, de typische drank van Bolivia).

Ontzettend veel gedanst en daarna met een fanfare naar de Plaza.. Geeeweldige dag!!

Nu begin ik meer en meer te beseffen dat mijn tijd hier hennig aan het opkorten is. 2 maanden..
Het spijt me zeeer Belgie maar ik wil niet meer terugkomen!!
Het leven heeft mij hier geraakt en genomen!
Er zijn zoooooveel dingen die ik nog wil doen en heb het gevoel dat er gewoon niet voldoende tijd is..

Ik heb 2 maanden echt serieus problemen met mijn familie gehad. Totaal niet meer met mijn broer gepraat, ouders die mij aanbieden of ik van gezin wil veranderen..
Maar weet ge, ik heb beseft dat ik grote fouten heb gemaakt ( en dat is heel moeilijk om zoiets toe te geven van uzelf) maar ik ben hier op AFS gekomen om MIJ ZELF aan te passen en NIET om mijn familie te veranderen.

Ik ben zoo vaak, zooo vaak gebotst met het feit dat ze hier zo conservatief zijn. En mijn familie is extreem conservatief. Maar door dit feit, leert ge u eigen familie dubbel waarderen.
Ik heb altijd gezegd dat ik heel graag één jaar in 1 familie zou willen blijven. Totaal nooit bij nagedacht dat ge daar ZELF voor moet vechten. Ik denk dat ik van mijn ouders in België écht wel heb geleerd: Geef nooit op in de helft van de weg, blijf op uw tanden bijten. 

Soms vind ik het gewoon zo jammer dat de mensen hier eerst hebben geleerd iets slechts te zeggen over een persoon. Zelden iets goeds, en dat kwets..

Een jaar als uitwisselingsstudent voor mij is echt niet altijd gemakkelijk. Grooote cultuur verschillen, mensen die u tot de grond neerhalen maar ik kan onmogelijk, ooonmogelijk al de goeie dingen beschrijven die ik heb meegemaakt, die mij ontzettend zullen helpen voor de rest van mijn leven. Ik ben geweldig dankbaar dat ik dit allemaal kan en mag beleven want dit is iets unieks. 

Elke reis komt ge wel iets of iemand speciaal tegen die voor mij, heel mijn leven zal bijblijven. De tijd vliegt, ik voel me tootaaal niet op mijn gemak want ik moet nog zoooveel doen voor ik vertrek. Dit jaar voelde echt aan als ontsnapping en bevrijding. Ik heb een tweed thuis, een moederland gevonden. En zal dit heel mijn leven met me meedragen. Ik ben bijna geslaagd in wat mijn doel was. En mag eerlijk zeggen: Ik ben echt wel trots op me eige.

  

Heel veel mensen vragen zich hier af, zou ge hier willen wonen? Willen misschien wel, maar kunnen niet. Hoezeer ik ook van de mensen hou, van de manier van leven.. ge zijt en blijft een buitenstaander. De gringita, en zult nooit de taal helemaal kunnen beheersen..
Maar ik heb hier een fantastisch jaar en geniet er ontzettend van! Alles wat ik kan en mag meemaken!

Mijn laatste 2 maanden ga ik er nog ALLES uithalen wat ik kan.            

Maar weet ge, het leven moet ge nemen zoals het komt. 

'Life always gives you a new change'