is my life about to change?

Holaaa¡¡
Eindelijk aangekomen in het ñooiste land waar superlatieve werkelijkheid worden. Het land is uitgestrekt en heeft enorm veel te bieden! Bolivia nu al een land naar mijn hart!
Na een lange maar onvergetelijke reis met tussenstops in Madrid,Lima en Santa Cruz kwamen we eindelijk aan in La Paz (de administratieve hoofdstad). Het leek alsof we terug in de tijd waren gegaan aangezien het hier 6 uur verschil is ñet Belgie. We hebben dus bijna 24 uur nacht gehad.
Het vliegtuig van Lima ( Peru) naar La Paz was geweldig: 100 km uitzicht over bergen waar geen sprake was van menselijke beschaving. Een tweede kippenvelmoment toen plots home van Edward Sharp door de radio van het vliegtuig klonk. De meeste begrijpen wel waarom..
Nadat we twee dagen in La Paz verbleven ñet al de Afs studenten, zalige tijd, savonds eten met uitzicht op de hele stad, waterpijpcafe beirut bezoeken en allemaal mensen die hetzelfde doel hebben: een jaar opzoek gaan naar jezelf, een andere cultuur leren kennen, weg van Belgie.
Vrijdag vertrok iedereen naar zijn stad of dorp. We moesten vroeg opstaan aangezien ze het vliegtuig naar Sucre moesten nemen, een luchthaven 4 keer zo klein als Charleroi maar gezellig. En daar stonden onze fañilies ons op te wachten. Mijn familie is ontzettend vriendelijk en in de auto nam mijn vader mijn hand vast en zei : `You`re welcome`.
Het was verschrikkelijk vreemd het besef te hebben. Nu, nu sta ik helemaal alleen.
Soms vraag ik me echt af of ik wel sterk genoeg ben om een jaar weg te gaan. Maar ik hoop dat ik hier ga kunnen ontdekken, leren en vooral: mezelf vinden.
Vele denken dat ik hier een jaar op vakantie ga, maar dit jaar is zoveel meer dan dat. Mijn bedoeling is niet om hier als gast te komen logeren maar me te kunnen integreren en vooral te beseffen wat het leven inhoud. Ik hoop dat ik mij als mens over een jaar een boliviaan kan noemen.
Ik zou ook nog heel graag iedereen willen bedanken voor de geweldige dingen die ik heb gekregen, verassingen, brieven, cadeaus.. wow dat had ik echt niet verwacht!! Ik had ook nooit verwacht dat afscheid nemen zo moeilijk ging zijn.. Het is echt moeilijk om afscheid te nemen van mensen die u zo dierbaar zijn.

Maaar ik ben hier nu al heel graag, zoals ik al zei mijn familie is echt zalig. Mijn moeder is 1 van de liefste, zij kan een beetje engels maar mijn vader is de beste haha. Die man is zot in zijn hoofd de hele tijd grapjes maken en hij wil me overal mee naar toe nemen. Dan heb ik nog 2 broers; Rodrigo is 13 jaar en hij is de schattigste jongen die ik ken en probeert telkens spaans tegen mij te praten, en dan Nestor zaalige kerel 17 jaar. En door hem zijn we gisteren al weg geweest naar een cafe´met het mooiste uitzicht over Sucre en daarna naar een vriend karaoke zingen. Heel grappig hier. Vanavond gaan we ook naar een feestje hier.

Ik zou heel graag veeel fotos,video willen laten zien want Bolivia is totaal verschillend aan Belgie om een voorbeeld te geven: het verkeer hier is te grappig voor woorden. Nergens staan verkeersborden, verkeerslichten amper gezien, iedereen doet gewoon zijn ding, ze steken overal waar ze willen over, geen helmen, geen gordels, zonder rijbewijs rijden? geen probleem! haha ik begrijp waarom afs zegt dat wij geen voertuigen mogen besturen ..

Een uitgebreider verslag volgt nog ik hoop dat dit niet te lang is. Ik heb bij mijn thuis geen computer dus moet altijd naar internetcafes gaan, geen probleem want er zijn er meer dan 1000.
en onthoud dit:
we weten pas echt wat we hebben als we het moeten missen!

See ya¡