En tierra de los ciegos el tuerte es rey

Voor iedereen nog een enorm gelukkig nieuwjaar en zalig kerstmis.2012 hopelijk niet de ondergang van de wereld maar een jaar van terugkomst haha.
7 maanden ben ik ondertussel al hier, vreemd gevoel, enorm gemis.

Maar ik zal beginnen waar ik ben geindigd. lang geleden.

Begin november zijn we met heel AFS Bolivia eerst naar Lago Titicaca geweest. Grenst aan Peru en lijkt op een enorme zee. Het was geweldig om al de belgen terug te zien en verhalen uit te wisselen. Heel de dag op een bootje gezeten en ruines van Maya’s en Inca’s bezocht. En natuurlijk het hoogtepunt in Lago Titicaca gezwommen.. Uiteindelijk s’nachts aangekomen op een eilandje ( Isla del Sol) waar we heel primitief hebben geslapen. Maar een avond uit mijn leven om nooit te vergeten. Goeie gesprekken, avondwoordjes en kampvuur gehad. En dan beseft ge pas wat AFS met een mensenleven kan doen..

Daarna  3 dagen in La Paz verbleven bij een vriendin veel zotte dingen meegemaakt, bijna op straat geslapen.. En daar hebben we dan ook ons orientatieweeknd gehad. Om uzelf te evalueren, praten en nadenken.

8 November vertrokken we dus EINDELIJK naar 1 van de mooiste plaatsen op aarde.
Salar de Uyuni, zoutvlakte bijna zo groot als België. Overal waar ge kon kijken, wit!
Geweldige ervaring, grootste cactus van de wereld gezien ( 12 m) te bedenken dat die elk jaar 1 cm groeit. Salar de Uyuni is ongetwijfeld 1 van de meest unieke plaatsen, waar uw verbeelding bijna de werkelijkheid doorkruist.

Na deze prachtige reis komt ge terug in Sucre en mist ge écht die speciale sfeer die daar hing. Allemaal mensen waarmee ge zo goed kon opschieten verlaat ge en natuuurlijk: het reizen.

 
Dus besloot comité Sucre om naar Tarija, de wijnstreek van Bolivia, te gaan. Horrible busrit van 15 uur, zandweg, enorm slecht geslapen maar ge komt aan en wordt overspoelt door groen, rivier en druiven. Geweldige stad, we zijn naar watervallen geweest, gezwommen..
Natuurlijk goed op stap geweest waardoor ik bijna beroofd was en natuurlijk wijn geproefd, véééél wijn!

Nadat ik terugkwam ben ik eiglenlijk direct naar Brazilië vertrokken. Ergens keek ik er enorm naar uit, ergens totaal niet. 

De zus van mijn papa woont in Brzilië, Bellohorizonte. Enorm grote stad, 12 miljoen inwoners. En na 6 maanden afgezonderd te leven, heb ik mijn cultuurshok gekregen. Ik had nooit stilgestaan hoe een achterstand Bolivia wel niet heeft. Ik stond versteld van een autorijbaan met meer dan 3 rijvakken, mensen die verkeer respecteren, een mercado central die georganiseerd was, een winkel waar ze meer dan 1 maat hadden, een C&a..
Allemaal dingen waardoor ik enorm verschoten was. De vooruitgang die hier, in Bolivia, jammergenoeg nooit zal komen.

Uiteindelijk kerst & Nieuwjaar in Bellohorizonte doorgebracht en hier is kerst nog traditioneel. Wachten tot 12 uur en dan pas beginnen met eten. Nieuwjaar om 12 uur, 7 druiven eten ( voor iedere dag van de week, voor geluk) Daarna tafel opvullen met dingen die worden gegeten en dan worden daar linzen over gegooit, por suerte. Die tafel blijft zo 2 dagen staan. Voor mij was het geen nieuwjaar tot 7 uur s’morgens met grote verhalen. Maar ik heb geleerd, we moeten tevreden zijn met wat we hebben en niet denken aan wat we niet hebben. 

Voor mij was die reis naar Brazilië echt verschrikkelijk moeilijk. Iedereen enorm blij om zijn familie terug te zien. Terwijl ik niets liever wou om kerstmis met mijn familie door te brengen. Vroeger haten ik kerstmis zo hard, ik begreep totaat niks van dit feest. Maar hier heb ik echt beseft hoe belangrijk mijn familie voor mij is. 

Ik heb me 3 weken ontzettend alleen gevoeld. Alsof iemand al de energie die ik had, weggezogen had. Uiteindelijk zijn we terug naar Bolivia vertrokken. Toen ik met de taxi in Santa Cruz naar huis reed. Werd ik spontaan stil, door het gigantische contrast met Brazilië.
Maar toch hou ik met hart en ziel van mijn Bolivia.. Waar bussen geen tijdschema hebben, waar mensen op hun gemak leven, waar de hemel bijna elke dat blauw is, waar mijn hart een tweede thuis heeft gevonden...

 

‘Have no fear
For when I'm alone
I'll be better off than I was before

I'm falling
I am falling safely to the ground.'

Zoals ze zeggen: ge leert uzelf kennen. Ik ben mijn eigen misschien nog altijd niet tegen gekomen maar ben wel al wijzer geworden, geconfronteerd met eigen zwakheden.

‘ ge moet eers van uzelf leren houden voor ge van iemand anders kunt houden’

Ik probeer mezelf te aanvaarden, . Wat ik ook heb geleerd het leven is veel te kort, geniet van elk moment en het feit dat we leven. Het leven maakt ge zelf, voelt ge u slecht moet ge uzelf terug rechtrekken.
Puedes perder, puedes caer en tu vida pero tienes que levantarte!

Weet ge soms dan mis ik zo hard, verlang ik zo hard naar mijn familie, vrienden, zelfs België. Maar gemis is een kwestie van tijd, en tijd is een werkwoord, dat ge zelf invult, benut.
Ik ben hier al zoo vaak gekwetst geweest, of totaal fout begrepen en vraag me zo hard af of ik hier wel ben wie ik écht ben. Zoals sommige zaken die in België doodnormaal zijn, zorgen hier voor enorme problemen.

Maar ik ben hier gekomen om mij aan te passen, een persoon van hier kunt ge niet veranderen. En met aanpassen heb ik het soms toch moeilijker dan ik dacht. Gelukkig zeggen zij ook dat ze van mij enorm veel hebben geleerd en daaar ben ik ontzettend blij om.

Ik wil ook nog eens écht enorm bedankt zeggen voor al al de steun die ik krijg!! Het spijt me enorm dat ik zo weinig laar horen, maar dat wil helemaal niet zeggen dat ik minder om u geef.
Ik zeg u, ik leef hier, en heb het moeilijk om telkens met belgië bezig te zijn..
maar ik beloof u om het goed te maken, als ik terugben.

Dringend volgt er meer want ik ben duizend dingen vergeten haha

maar 1 ding weet ik wel,
geniet,

en sta soms stil.

Beesos Elien